2D

Zelfregistratie

In het begin vond ik het moeilijk om precies te zien wat nou de bedoeling was van deze 'zelfregistratie'. Ik dacht in eerste instantie dat je jezelf per se helemaal moet "blootgeven", zegmaar, en dat vond ik toch een nogal enge gedachte. Ik wil wel meer van mezelf in mijn werk laten zien, maar vind dat ook moeilijk, omdat ik me dan kwetsbaar voel. Echter realiseer ik me ook dat dit "jezelf blootgeven" bij illustratie niet zo'n grote rol speelt als bij bijvoorbeeld BK.

Omtrek van mezelf met foto's van close ups van plekken/dingen aan mezelf die (naar mijn mening) iets over mezelf zeggen of opvallend zijn.

 Uiteindelijk kwam ik er best lekker in, en kreeg ik een aantal interessante ideeen over hoe je jezelf kan registreren buiten enkel "foto"/"portret". Zo bedacht ik bijvoorbeeld dat iets zoals kleding erg veel zegt over de persoon die het draagt, en personen vaak al herkenbaar zijn aan hun stijl/voorkeur van kleding. Ik merkte op dat ik niet eens een foto van mezelf zou hoeven te maken om herkenbaar te zijn, maar dat slechts mijn kleding en sich al duidelijk genoeg zou zijn.

Het lijkt me leuk om ooit in mijn vrije tijd meer van zulk soort foto's van de kleren/spullen van andere mensen te maken, aangezien ik gefascineerd ben door hoe iemands bezittingen iets kunnen zeggen over de persoon in kwestie.

Voetafdrukken zijn net als vingerafdrukken: uniek voor elk persoon. Niet alleen heeft iedereen een andere maat, maar ook een andere vorm van de voet en tenen, en een andere manier van staan. Ik was benieuwd hoe mijn voetafdruk er nou echt uitzag.

Verder had ik ook mijn zoekgeschiedenis van internet van 3 dagen uitgeprint. In feite zijn de pagina's die je bezoekt op het internet ook een soort van "sporen" die je nalaat, en zeggen deze "sporen" vervolgens weer een hoop over wie jij bent als persoon. (bedrijven als facebook en google weten dit maar al te goed, en gebruiken deze data dus ook om bijvoorbeeld reclame te laten zien op basis van je "zoekprofiel") Niet echt 'kunst', maar wel een interessante manier van 'zelfregistratie', vond ik.

Modeltekenen

In het eerste deel van de periode hebben we erg veel modeltekeningen zonder specefiek uitgangspunt gemaakt. Ik kan hier verder niet erg veel over zeggen, aangezien er geen "proces" of speciale gedachte achter zit, maar slechts pogingen zijn om zo correct mogelijk te tekenen.
Wel moet ik zeggen dat ik het een nuttige oefening vind, en er qua techniek en inzicht wat betreft mensen tekenen veel van leer.

Deze volgende serie vind ik echter wel waard om er even apart uit te lichten, omdat er meer in te zien is dan enkel en puur een modeltekening.

De laatste schildering ben ik niet trots op, of zelfs maar tevreden mee. Sterker nog, ik vind hem er verschrikkelijk uit zien, maar ik vind het wel interessant om hem eruit te lichten. Op dat specefieke moment voelde ik mezelf namelijk echt heel rot en onprettig. Het was niet mijn bedoeling om een 'depressieve' of 'duistere' schildering te maken, maar desondanks is dat toch gebeurt. Het laat goed zien hoe mijn emoties (onbewust) mijn werk beinvloeden, zelfs al is dat niet mijn intentie.

Modeltekenen met het verhaal als uitgangspunt

In eerste instantie was ik echt heel tevreden met deze schildering (oke, afgezien van het feit dat 'ie niet af is), maar voordat ik uberhaubt klaar was zei Miriam dat ze het helemaal niet zo goed vond. Saai en voorspelbaar. Ik moest uiteindelijk toegeven dat ze daar gelijk in had en dat ik mezelf weer eens verloren had in mijn (vroegere) hang naar perfectie, en daardoor niet zag hoe cliche en standaard mijn schildering was geworden.

Nu door naar een serie schilderingen waar ik zelf heel erg tevreden, en zelfs trots, op ben.

De drie tekeningen hieronder zijn de schetsen die als inspiratie gediend hebben.

 De volgende afbeeldingen zijn de uiteindelijke "serie".

 Afgezien van de "serie" als geheel, was ik vooral heel erg tevreden met de eerste schildering. In de laatste heb ik dat gevoel geprobeerd opnieuw te reproduceren, maar zoals dat meestal gaat... zodra je bewust probeert iets vast te leggen of te herhalen lukt dat juist niet. (De eerste afbeelding had mijzelf ook volledig verrast)

Ik merk dat ik daar wel vaker "last" van heb. Zodra ik een werk maak waar ik erg tevreden of trots op ben, meestal compleet onverwacht en spontaan, krijg ik al snel de drang om hetgeen wat dat vorige werk naar mijn mening zo goed maakte te herhalen, als een soort van 'formule'. Echter merk ik dat het vaak zo niet werkt, en de volgende werken missen dan vrijwel altijd een soort van ondefineerbare "vonk" die het eerste werk wel had.